Έγραψε πάλι ο Οrestis | Ανήκει στην κατηγορία Εθνικά θέματα, Καθημερινές malaquies | Δημοσιεύτηκε στις 07-01-2012
Tags: αυτοκίνητο, γκαζόγκαυλου, έλληνας, όρκος, στρατιωτικός, σχέση
Πρώτα απ’ όλα καλή χρονιά σε όλους. Φέτος είπα να μην ανεβάσω ολόκληρο πανηγυρικό της Πρωτοχρονιάς, γιατί απλά το ότι άλλαξε το 2011 και έγινε 2012 δε σημαίνει ότι θα καλυτερεύσει η ζωή στη χώρα μας. Για χειρότερα ίσως, για καλύτερα μην το συζητάς καθόλου ομορφάντρα μου! Επειδή όμως δεν πρέπει να είμαστε και μια ζωή κατσούφηδες και να περιμένουμε την κρεμάλα μας, η πλάκα είναι απαραίτητη. Ίσως πιο πολύ από κάθε άλλη περίοδο μάλιστα. Γι’ αυτό το πρωί μου ήρθε μια έμπνευση της στιγμής. Την οποία είπα να μοιραστώ και μαζί σας, για να μη μείνει στους δίσκους σαν ένα ακόμη αδημοσίευτο κείμενο. Θέλω να μου πεις κι άλλα! »
Μέρες που είναι, κάθισα και σκέφτηκα για μια ακόμη φορά πόσο πιο επικίνδυνο είναι να κυκλοφορείς την περίοδο των εορτών στους δρόμους με το αμάξι σου. Δεν είναι μόνο η αυξημένη κίνηση, αλλά και η κατανάλωση μεγάλης ποσότητας αλκοόλ από κάποιους οδηγούς που φαίνεται ότι δε σκέφτονται πραγματικά τίποτα. Το ότι ο Έλληνας δεν έχει (ούτε) οδηγική παιδεία το γνωρίζουμε χρόνια τώρα. Πίστεψέ με όμως, από τη στιγμή που πήρα το δίπλωμα και κυκλοφορώ συνεχώς στους δρόμους, παρατηρώ αυτή τη θανατηφόρα συνήθεια των οδηγών (κάποιοι ηλίθιοι τη χαρακτηρίζουν μαγκιά) να πίνουν ενώ γνωρίζουν πως σε λίγη ώρα θα πρέπει να γυρίσουν σπίτι τους με το αυτοκίνητο! 
Μία εβδομάδα έμεινε για το 2011. Οι τελευταίες μέρες του έτους, κατά τις οποίες αρκετοί από εμάς προσπαθούμε να βάλουμε κάτω τα σημαντικότερα γεγονότα της χρονιάς που φεύγει ώστε να κάνουμε τον απολογισμό μας. Και εννοώ τα γεγονότα που ζήσαμε εμείς οι ίδιοι, όχι τόσα τα παγκόσμια γεγονότα που άφησαν το στίγμα τους σε ολόκληρο τον πλανήτη. Έτσι λοιπόν και εγώ κάθομαι και σκέφτομαι τι έζησα φέτος. Τι θα μου μείνει και τι μ’ έχει επηρεάσει αρκετά. Προσπάθεια αρκετά δύσκολη γιατι όταν έχουν περάσει δώδεκα ολόκληροι μήνες τότε το σίγουρο είναι πως όλο και κάτι θ’ αφήσεις απ’ έξω! 
Δεν έχει προηγούμενη η τόσο μεγάλη αποχή από το blog μου. Μιλάμε για την απόλυτη έλλειψη χρόνου και έμπνευσης αλλά και η έλλειψη όρεξης δεν πήγαινε πίσω αυτήν την περίοδο. Το είχα πει ότι 
Σήμερα δεν έχει πολιτική. Όχι τουλάχιστον αυτή τη στιγμή. Μπορεί ο κόσμος γύρω σου να διαλύεται σαν ένας χάρτινος πύργος, όμως δεν είναι ο μόνος που αλλάζει. Και ο δικός σου κόσμος έχει αλλάξει, η καθημερινότητά σου, οι συνήθειες και οι επιλογές σου. Πολλές φορές είναι δύσκολο να συνειδητοποιήσεις και έπειτα να αποδεχτείς μια αλλαγή. Προσωπικά τις έχεις συνειδητοποιήσει δεν ξέρεις όμως αν τις έχεις αποδεχτεί ακόμη. Δεν λες ότι δε σου αρέσουν οι νέες σου “περιπέτειες” οι οποίες σου έχουν αλλάξει αρκετά το πρόγραμμά. Ίσα ίσα που έχεις ξεφύγει από την απίστευτα βαρετή ρουτίνα και αυτό σίγουρα φαίνεται ότι το διασκεδάζεις, όσο κουραστικό κι αν μπορεί να γίνει κάποιες μέρες! 
Κάθομαι σπίτι προσπαθώντας να αναρρώσω από το κωλοκρύωμα που μου έχει επιβαρύνει το αναπνευστικό εδώ και κάμποσες μέρες. Νιώθω άσχημα γιατί δεν μπορώ να κατέβω και να διαμαρτυρηθω με όλους τους υπόλοιπους γιατί γνωρίζω πολύ καλά ότι οι καθυστερημένοι μπάτσοι που παρεμπιπτόντως βρίσκονται παντού τις τελευταίες μέρες δε θα νοιαστούν για το αναπνευστικό μου και θα με ταΐσουν με ένα σωρό χημικά χωρίς αιτία και αφορμή. Απλά επειδή είναι ζώα και πράττουν δίχως να μπορούν να καταλάβουν τι κάνουν. Τα έχω πει πολλές φορές για τα ΜΑΤ, δε θα τους κάνω το χατήρι να τους βρίσω και αυτή τη φορά. Προσπαθώ να συγκεντρωθώ και να κάνω τις εργασίες μου για τη σχολή μέχρι που βλέπω στο timeline του twitter ότι ακόμη ένας νεκρός διαδηλωτής προστίθεται στη λίστα των τελευταίων χρόνων. 
Έλληνα σήμερα πρέπει να νιώθεις πολύ μαλάκας. Η κυβέρνηση που ψήφισες δύο χρόνια πριν, έκλεισε δύο χρόνια διακυβέρνησης. Ο εικονικός πρωθυπουργός της χώρας μας εκείνες τις μέρες σου είχε υποσχεθεί ότι λεφτά υπάρχουν και το φώναζε μάλιστα χωρίς ντροπή. Σε έκανε να ψηφίσεις πάλι το σοσιαλιστρικό (κανένα ορθογραφικό, μη σκέφτεσαι άδικα) κίνημα σα να ήθελες να δεις πόσο χαμηλά μπορεί να φτάσει αυτή η χώρα. Και δύο χρόνια μετά αρχίζεις και καταλαβαίνεις (;) ότι δεν υπάρχει πάτος. Δε σταματάει πουθενά αυτή η κατηφόρα. Το μόνο που σταματάει στην ελληνική κοινωνία είναι το μυαλό σου Έλληνα που συνεχίζεις και ψηφίζεις τα ίδια σκατά κάθε φορά. Και το ίδιο ετοιμάζεσαι να κάνεις στις επόμενες εκλογές αν και όποτε γίνουν αυτές, επιλέγοντας το φιλαράκι του Γιωργάκη, τον Αντώνη. 
Προσπαθώ τον τελευταίο καιρό να καταλάβω ποια στο διάολο είναι η αντίσταση των Ελλήνων πολιτών προς τους καριόληδες που κάνουν τα πάντα για να μας κάνουν να νιώσουμε αποδυναμωμένοι και ν’ αφήσουμε στην άκρη κάθε ελπίδα για διόρθωση της κατάστασης που επικρατεί. Βλέπω τελικά ότι σε εποχές κρίσιμες για τη χώρα και για τους εαυτούς μας η πλειοψηφία των πολιτών μένει στους αναπαυτικούς καναπέδες των σπιτιών τους και δεν εκμεταλλεύεται στο έπακρο την ευκαιρία να τρίξουν τα δόντια στον Πρωθυπουργό και στα υπόλοιπα τσογλάνια που έρχονται με αφορμή τη ΔΕΘ στη Θεσσαλονίκη με περίσσιο θράσος για να πούνε ακριβώς τα ίδια που λέγαν ένα χρόνο πριν. Βλέποντας αυτά και πολλά άλλα ειλικρινά αναρωτιέμαι πώς στο διάολο γίνεται να δηλώνεις με τόση άνεση “Proud to be Greek” σε social media και όπου αλλού σου δοθεί η ευκαιρία; 
Πριν ακριβώς ένα μήνα, 
Τέτοιο προϊόν αξίζει και με το παραπάνω ένα κείμενο – διαφήμιση στο blog μου! Έχω πρόβλημα με τον ύπνο. Ναι, το παραδέχομαι. Για την ακρίβεια, έχω πρόβλημα με το πρωϊνό ξύπνημα, γιατί από τη στιγμή που θ’ ανοίξω τα μάτια μου θέλω χαλαρά ένα δίωρο να έρθω σε φουλ ρυθμούς. Έχοντας ανοσία στην καφεΐνη, μπορώ να πω ότι αναζητώ απελπισμένα νέους αποτελεσματικούς τρόπους άμεσου πρωϊνού ξυπνήματος. Βασάνιζα το μυαλό μου να βρω κάτι αποτελεσματικό, μάταια όμως. Το twitter (ω, ναι) όμως για μια ακόμη φορά μου προσέφερε απλόχερα τη λύση! Ξυπνάς και βλέπεις στο timeline σου τουίτς του τύπου “Χέσε μας ρε ΓΑΠ”, “Πάλι άρχισε τις μαλακίες ο ΓΑΠ” και καταλαβαίνεις ότι το παιδί είναι και πάλι στο γυαλί και εκνευρίζει κόσμο. Να η ευκαιρία ν’ ανοίξει για τα καλά το μάτι σου λοιπόν! 
