“Τα πάντα ρει” έλεγε ο καταραμένος ο Ηράκλειτος. Και είχε δίκιο. Όντως όλα γυρίζουν. Και μπορούν να γυρίσουν τούμπα! Από εκεί που νιώθεις ότι είσαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω στη γη, νιώθεις ότι χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου. Ότι έχεις γίνει ένα τίποτα και δεν μπορείς να αντιδράσεις γι’ αυτό. Μόνο να ξεσπάσεις. Μόνο αυτό. Αλλά πού να ξεσπάσεις; Στα άτομα που φταίνε; Και πού ξέρεις ποιος φταίει; Στην κατάσταση που είσαι δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο κάνουν δύο και δύο, θα αναζητήσεις και ευθύνες; Με τίποτα. Οι υποψίες σου πάντα υπάρχουν βέβαια. Αλλά κάποιοι είναι δίπλα σου για να σε ηρεμήσουν και να σε χαλαρώσουν. Σίγουρα εκείνοι είναι αυτοί που δε φταίνε! Πες μου και άλλα…

Σε 12 μερούλες από σήμερα έχουμε τα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Έντεκα Σεπτέμβρη αγαπημένα μου καρντάσια, για να μην ξεχνιόμαστε δηλαδή! Θα έρθουν στη Θεσσαλονίκη οι πολιτικοί που έχουν ιδρώσει το βρακί τους τόσα χρόνια με την προσπάθεια να μας χαρίσουν μία καλύτερη ζωή. Μία καλύτερη και δικαιότερη κοινωνία. Νομίζετε ότι κάνω πλάκα; Πραγματικά, σοβαρευτείτε! Έρχονται τόσα άτομα πάνω εδώ και εμείς δε χαιρόμαστε που δίνουν έστω και λίγη σημασία στην πόλη με την επίσκεψή τους; Τι λίγη δηλαδή; Τεράστια σημασία. Γιατί στη Θεσσαλονίκη θ’ ανακοινώσουν όλες τις μελλοντικές τους προθέσεις. Όλη η κρατική τηλεόραση θα δείχνει τον Παπανδρέου και τον Σαμαρά να μιλάνε στην έκθεση. Αλλά το θέμα είναι το “πού” θα μιλάνε. Και θα μιλάνε στη συμπρωτεύουσα. Νοιάζονται για εμάς! Πες μου και άλλα…

Αρκετοί από εσάς θα γνωρίζετε την ανάθεση της δημιουργίας νέου οδοστρώματος στο κομμάτι της εθνικής οδού μεταξύ Θεσσαλονίκης – Κατερίνης στην ιδιωτική εταιρεία “Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου”. Επίσης, αρκετοί θα είστε εσείς που έχετε χρησιμοποιήσει το συγκεκριμένο κομμάτι. Είναι λίγο μετά τα Μάλγαρα και φτάνει λίγο μετά το Αιγίνιο ταξιδεύοντας με κατεύθυνση προς την Κατερίνη από τη συμπρωτεύουσα! Από πέρυσι το καλοκαίρι το συγκεκριμένο κομμάτι είναι πάντα με έργα. Μία φορά ένα χρόνο και βάλε τώρα να μη δεις έναν κώνο ή κάτι σχετικό ώστε να κλείσει έστω μια γαμολωρίδα δεν υπήρχε! Πες μου και άλλα…

Είναι άλλη μία από αυτές τις νύχτες παγωμάρας παρόλο που το θερμόμετρο δείχνει τη θερμοκρασία να έχει σκαρφαλώσει στους 33 βαθμούς δύο ώρα το βράδυ! Όπως και χθες! Ακριβώς όπως και τόσες άλλες νύχτες. Μπορεί να έχεις βάλει τον Μουζουράκη και τον κάθε Μουζουράκη στα ηχεία του laptop σου για να σε νανουρίσει όμως χιλιάδες γαμημένες σκέψεις που δένεται η μία με την άλλη με τρόπο άρρωστο δε σε αφήνουν να ηρεμήσεις. Στην κυριολεξία δηλαδή, δε σε αφήνουν να κλείσεις μάτι. Το παρακάτω είναι απλά μία ανάρτηση τόσο μπερδεμένη, όσο είναι και το μυαλό του τα τελευταία βράδια! Διαβάστε το και ερμηνεύστε το όπως γουστάρει ο καθένας. Θέλετε να θεωρήσετε ότι έχει σχέση με πολιτική, με θρησκεία, με εκπαιδευτικά, με ζητήματα προσωπικά; Ό,τι γουστάρετε κάντε! Σας δίνω το ελεύθερο. Πες μου και άλλα…

Τις τελευταίες μέρες έχουμε νέο θέμα σχετικά με τα οικονομικά της χώρας μας. Αυξήσεις και περικοπές παντού αλλά στα έσοδα της χώρας μας παρατηρούμε πτωτικές τάσεις! Ό,τι να ‘ναι κυριολεκτικά. Απ’ ότι φαίνεται δεν τα έχουν υπολογίσει σωστά τα τζιμάνια της κυβέρνησης του Γιωργάκη. Γιατί, όταν τον πηδάς τον κοσμάκη, ε μετά δε θα έχει όρεξη και για shopping therapy και άλλες σπατάλες αλλά θα περνάει του κώλου του τ’ εννιάμερα όσο πιο οικονομικά γίνεται! Λογικό μου ακούγεται. Διαφορετικά, αν συνεχίζαμε να ξοδεύουμε όπως ξοδεύαμε και προηγουμένως, ύστερα απ’ όλα αυτά τα μέτρα, τότε θα ήμασταν άξιοι της μοίρας μας και θα μπορούσαμε εύκολα να χαρακτηριστούμε ως “μαζοχιστές”! Πες μου και άλλα…

Σαν χθες  κλείσαμε 65 χρόνια από τη μέρα που ο άνθρωπος αποφάσισε να δείξει πόσο μαλάκας, αδίστακτος και μέγα τέρας μπορεί να γίνει. 65 ολόκληρα χρόνια μετά την ατομική βόμβα που έριξαν οι Αμερικανοί στην πόλη Χιροσίμα της Ιαπωνίας συνεχίζουμε να αναρωτιόμαστε πόση διαστροφή υπάρχει σε αυτόν τον πλανήτη. 6 Αυγούστου 1945. 8:15 το πρωί. Το φως του ήλιου κρύφτηκε και τα πάντα εξαφανίστηκαν. Η πόλη Χιροσίμα μετατράπηκε πλέον ένα τεράστιο τασάκι. Η ζωή τόσων ατόμων ήταν στα χέρια κάποιων. Και αυτοί είχαν αποφασίσει να σφίξουν τα ζωνάρια ώστε να μην επιτρέψουν στον εχθρό να σηκώσει ξανά κεφάλι. Και φαίνεται πως τα κατάφερε καλά. Σκοτώνοντας όμως αμέτρητους αθώους κατοίκους και σκορπώντας σε όλη την περιοχή άφθονη ραδιενέργεια, χωρίς να σκεφτούν καθόλου το μέλλον και την τύχη τόσων ανθρώπων.  Πες μου και άλλα…

Σιγά μην περνούσα μια ήσυχη διαδικτυακή μέρα. Αμ δε. Ρε ξέρω σε λέω, κάθε μέρα όλη μέρα θα είμαι στην τσίτα! Σήμερα το μεσημέρι, καθώς κάνω αναζήτηση για διάφορες σελίδες και groups στο μέγα φάκελο που ονομάζεται Facebook πέφτω πάνω σε μια σελίδα με τίτλο “Θάνατος στα αδέσποτα”. Ώπα! Πλάκα κάνεις λέω. Και όμως, κάποιος άρρωστος είχε αυτήν την καταπληκτική ιδέα! Να δημιουργήσει ένα fan page στο οποίο σπέρνει το μίσος για τα αδέσποτα! Το θέμα βέβαια ήταν πως όχι μόνο υπήρχε αυτή η σελίδα αλλά κάποιοι συμμετείχαν κιόλας συμφωνόντας με το περιεχόμενό της (και ήταν αρκετοί) και κάποιοι άλλοι έμπαιναν για να τα χώσουν στους ανώμαλους. Πες μου και άλλα…

Αυτήν τη φορά δε θα αναφερθώ στα λαμόγια της Βουλής, αλλά στα τσιράκια τους, τις τοπικές αυτοδιοικήσεις. Τους τοπικούς μας άρχοντες τρομάρα τους. Και συγκεκριμένα θα αναφερθώ σε έναν “άρχοντα” το Δήμαρχο της Κατερίνης! Έρχονται εκλογές το φθινόπωρο, οι νομαρχιακές και οι δημοτικές εκλογές, και ξαφνικά θυμήθηκαν όλοι στο δήμο να κάνουν κάποια έργα. Έργα του τύπου “ράβε – ξήλωνε” με όλη τη σημασία της λέξης. Αναφορικά, τα κυριότερα απ’ αυτά είναι τα συντριβάνια της πλατείας ελευθερείας, οι… ανασκαφές σε όλους τους δρόμους της πόλης για να μιάσουμε την Πορτογαλία με τους κυκλικούς κόμβους και τα σκουπίδια, πάνε σύνεφφο!  Πες μου και άλλα…

Σήμερα δέχτηκε ένα τεράστιο πλήγμα η ελευθερία του λόγου με τον πιο άσχημο τρόπο. Με μία εν ψυχρώ δολοφονία. Τη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια. Όπως και να έχει, συμφωνούσαμε δε συμφωνούσαμε με τις απόψεις του νεαρού δημοσιογράφου, οι σκεπτόμενοι πολίτες σίγουρα θα πρέπει να προβληματιστούν και να κινητοποιηθούν καθώς οι (περίπου) δεκαπέντε σφαίρες που δέχτηκε ο Γκιόλιας κάτω από το σπίτι του, χτύπησαν και την ελευθερία της άποψης και του λόγου. Ξύπνησα το πρωί, διάβασα την είδηση και ακόμη δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω ότι, μόλις μία ώρα μετά που έκλεισα τα μάτια μου, στις 5.20 το πρωί, κάποιοι αποφάσισαν να αποδείξουν για ακόμη μία φορά ότι η Ελλάδα είναι μία τριτοκοσμική χώρα. Ότι τις διαφορές μας τις λύνουμε με δολοφονίες και τσαμπουκαλίκια. Όποιος δε μας αρέσει και μας εμποδίζει, τον βγάζουμε πολύ εύκολα από το δρόμο μας. Πες μου και άλλα…

Ήταν αναπόφευκτο. Δεν υπήρχε περίπτωση η απογραφή των δημοσίων υπαλλήλων να κυλούσε ομαλά χωρίς κανένα πρόβλημα. Ήταν μια προσπάθεια που γινόταν με τη βοήθεια της τεχνολογίας και ζούμε στην Ελλάδα. Τεχνολογία και Ελλάδα είναι όροι που δεν ταιριάζουν μεταξύ τους απ’ ότι φάνηκε για ακόμη μία φορά. Όσο και να το σμπρώχνουμε, δε γίνεται. Δεν πάει το σκασμένο. Ηλεκτρονική διακυβέρνηση μου ήθελε ο Γιωργάκης. Κάνε εσύ διακυβέρνηση σκέτη βρε αγόρι μου και την ηλεκτρονική της μορφή ας τη μάθουμε σε ένα δύο χρόνια αργότερα. Αφού δεν το έχετε το κέρατό σας μέσα. Γιατί γίνεστε ρεζίλι; Και άντε, ρεζίλι έχετε γίνει εδώ και τόσα χρόνια. Γιατί ταλαιπωρείτε τους υπαλλήλους, πιστεύοντας μάλιστα ότι τους διευκολύνετε; Πες μου και άλλα…